PET  SHOP Koινωνικής  Ευαισθησίας
ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ ΔΕΝ Αγοράζουμε! Σώζουμε μια ψυχή...

Γούναρη 56Α,  Άνω Γλυφάδα,  Τ/F:  210 9619088

©

(Ενημερωθείτε περισσότερο στο:  vethospital.gr)

Tί γίνεται όταν αρρωστήσουν κι ιδιαίτερα όταν χρειαστούν εξειδικευμένη ιατρική φροντίδα; Πώς θα γνωρίσετε τα συμπτώματα;  Πότε χρειάζεται χειρουργείο; Ποιες ειναι οι τελευταίες ιατρικές επιστημονικές ανακοινώσεις; Αυτά και άλλα πολλά στις ενότητες που ακολουθούν.... 1 . Ο έμετος και η διάρροια στο σκύλο 2 . Οι αλλεργίες του σκύλου 3 . Η στοματική υγιεινή του σκύλου 4 . Οι ωτίτιδες του σκύλου 5 . Οστεοαρθρίτιδα 6 . Τα παράσιτα του σκύλου 7 . Πρόγραμμα προληπτικής ιατρικής στο σκύλο 8 . Ο βήχας του σκύλου 9 . ΔΥΣΠΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΙΣΧΙΟΥ
1
Ο έμετος και η διάρροια στο σκύλο Ο έμετος και η διάρροια είναι από τα πιο συχνά συμπτώματα που μπορεί να παρατηρηθούν στο σκύλο, και να ανησυχήσουν τον ιδιοκτήτη. Μπορεί να εμφανιστούν και τα δύο μαζί, ή χωριστά (μόνο έμετος ή μόνο διάρροια), αλλά σε κάθε περίπτωση κάτι δεν πάει καλά με την υγεία του φίλου μας. Πού μπορεί να οφείλονται; Τα πιθανά αίτιά τους είναι πάρα πολλά, και προέρχονται τόσο από το πεπτικό σύστημα όσο και από άλλα όργανα. Μπορεί να είναι από κάτι πολύ απλό και παροδικό, μέχρι κάποια πολύ σοβαρή πάθηση, που να απειλεί ακόμη και τη ζωή του σκύλου σας. Σε κάθε περίπτωση, ένας έμετος ή μια διάρροια είναι ένας λόγος να ανησυχήσετε και να ζητήσετε να εξεταστεί ο σκύλος σας από κτηνίατρο. Μέχρι να γίνει αυτό, πρέπει να του πάρετε το φαγητό και το νερό, ιδιαίτερα όταν το πρόβλημα είναι έμετος , γιατί κάθε τι που μπαίνει στο στομάχι το ερεθίζει περισσότερο. Οι πιο συχνές καταστάσεις είναι, ευτυχώς, ελαφριές και παροδικές. Συνήθως οφείλονται σε κακή διατροφή. Αν ο σκύλος φάει κάτι ακατάλληλο (πχ φαγητά με πολλά λιπαρά, τηγανητά, τροφές κακής ποιότητας, κόκαλα, ξένα σώματα κλπ) συχνά εκδηλώνει εμέτους ή διάρροιες ελαφριάς μορφής, που ανταποκρίνονται εύκολα στη απλή διαιτητική θεραπεία. Αυτή συνίσταται στη νηστεία μερικών ωρών και στη συνέχεια στη χορήγηση για λίγες ημέρες εύπεπτου φαγητού όπως βραστό κοτόπουλο με ρύζι ή ανάλογη έτοιμη τροφή εμπορίου. Συχνά απαιτούνται και ειδικά φάρμακα. Πιο δύσκολες καταστάσεις είναι αυτές που οφείλονται σε πιο σύνθετα αίτια, όπως οι ιώσεις του γαστρεντερικού, οι βλάβες του ήπατος, των νεφρών, η πυομήτρα και διάφορα άλλα. Τότε τα πράγματα είναι πιο απαιτητικά και η βοήθεια του κτηνίατρου απαραίτητη. Για να γίνει σωστή διάγνωση του περιστατικού συνήθως χρειάζονται εξετάσεις αίματος, κοπράνων, ακτινογραφία κοιλιάς, υπέρηχος αλλά και πιο σύνθετες εξετάσεις όπως ενδοσκόπηση, βιοψία κλπ. Η θεραπεία μπορεί να είναι δύσκολη στις βαριές περιπτώσεις. Μια έντονη γαστρεντερίτιδα με πολλούς εμετούς και διάρροιες για παράδειγμα προκαλεί αφυδάτωση και ηλεκτρολυτικές διαταραχές στον σκύλο. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι απαραίτητη η χορήγηση υγρών με μορφή ορού στη φλέβα που μπορεί να γίνει μόνο σε κτηνιατρείο ή κλινική.
2
Οι αλλεργίες του σκύλου Τι ακριβώς είναι αυτή η αλλεργία; Τι την προκαλεί; Ο υπεύθυνος είναι... ο ίδιος ο οργανισμός του σκύλου που πάσχει! Το ανοσοποιητικό σύστημα (δηλαδή ο μηχανισμός άμυνας) του αλλεργικού σκύλου αντιδρά με υπερβολικό τρόπο σε τελείως αθώες ουσίες, που κανονικά δεν προκαλούν καμμία αντίδραση. Οι ουσίες αυτές ονομάζονται αντιγόνα ή αλλεργιογόνα. Ακόμη δεν είναι απόλυτα γνωστό για ποιους λόγους ο οργανισμός χάνει το μέτρο στην αντίδρασή του, και πολλές έρευνες επικεντρώνονται σε αυτό το θέμα. Πάντως, φαίνεται ότι οι περισσότερες αλλεργίες είναι γενετικά προγραμματισμένες. Πώς θα υποψιαστείτε ότι ο σκύλος σας είναι αλλεργικός; Θα τον δείτε να ξύνεται, έντονα και επίμονα. Μερικές φορές , εκτός από το γνωστό ξύσιμο με το πόδι, ο σκύλος μπορεί να ξύνεται και με άλλους τρόπους όπως συνεχές γλείψιμο μιας περιοχής (ιδιαίτερα στα δάκτυλα των πρόσθιων ποδιών), επίμονο δάγκωμα, ή τρίψιμο πάνω σε έπιπλα κλπ. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, παρουσιάζονται και αλλοιώσεις στο δέρμα όπως γρατσουνιές και τραύματα, που τα προκαλεί ο ίδιος στον εαυτό του, κοκκινίλες, περιοχές χωρίς τρίχωμα, κακή κατάσταση του τριχώματος και άλλα. Επίσης, κάποιοι αλλεργικοί σκύλοι παθαίνουν πολύ εύκολα ωτίτιδες. Υπάρχουν και άλλες εκδηλώσεις αλλεργίας (αναπνευστικές, πεπτικές κλπ) αλλά εμφανίζονται πιο σπάνια. Οι κυριότερες μορφές αλλεργίας είναι: Αλλεργική δερματίτιδα από ψύλλους. Εδώ δεν μιλάμε για τη συνηθισμένη ενόχληση που προκαλούν οι ψύλλοι σε οποιοδήποτε σκύλο, αλλά για μια αλλεργική αντίδραση στα τσιμπήματά τους, που εκδηλώνεται με πολύ έντονη φαγούρα. Ενδιαφέρον είναι ότι οι σκύλοι που είναι αλλεργικοί στους ψύλλους, επειδή συνεχώς ξύνονται και γλύφονται, καταφέρνουν να αφαιρέσουν τους περισσότερους ψύλλους από πάνω τους. Έτσι, είναι πολύ δύσκολο να τους βρούμε! Όμως αρκεί το τσίμπημα ενός και μόνο ψύλλου, για να πυροδοτήσει την αλλεργική αντίδραση. Αλλεργία σε αντιγόνα του περιβάλλοντος ( ατοπία). Εδώ ο οργανισμός του σκύλου αντιδρά σε ουσίες όπως η γύρη κάποιου συγκεκριμένου φυτού ή διάφοροι μικροοργανισμοί που ζουν στη σκόνη του σπιτιού κλπ. Όταν το αλλεργιογόνο εμφανίζεται κάποιες εποχές του χρόνου (πχ αν είναι γύρη φυτού), ο σκύλος ξύνεται μόνο στις εποχές αυτές! Αλλεργία σε συστατικά της τροφής ( τροφική αλλεργία). Σε αυτήν την περίπτωση η αντίδραση προκαλείται από κάποια ζωική πρωτεΐνη της τροφής, η οποία σε μη αλλεργικό σκύλο δεν προκαλεί κανένα πρόβλημα. Συνήθως διαχωρίζουμε τις πρωτεΐνες της τροφής ανάλογα με την προέλευσή τους. Έτσι λέμε ότι ένας σκύλος είναι αλλεργικός πχ στο μοσχάρι, ή το αρνί, το κοτόπουλο κλπ. Ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνονται τελικά οι αλλεργίες αυτές είναι περίπου ίδιος, δηλαδή βασικά με φαγούρα! Υπάρχουν μικρές διαφορές μεταξύ τους, αλλά δεν είναι αρκετές για να καταλάβει κανείς ποιο είδος αλλεργίας εκδηλώνεται στο συγκεκριμένο σκύλο. Επίσης, όταν ένας σκύλος ξύνεται, δεν είναι καν βέβαιο ότι οφείλεται σε αλλεργία! Υπάρχουν και άλλα πιθανά αίτια. Αυτό σημαίνει ότι ο κτηνίατρος, βλέποντας ένα σκύλο να ξύνεται, δεν μπορεί να ξέρει αν αυτό οφείλεται σε ψώρα, τροφική αλλεργία, ατοπία κλπ, επειδή δεν υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα. Έτσι, για να μπορέσει να καταλήξει σε μια διάγνωση χρειάζεται να ακολουθήσει μια σειρά από διαγνωστικές δοκιμές και εξετάσεις. Σε αυτή τη φάση χρειάζεται υπομονή και συνεργασία από την πλευρά του ιδιοκτήτη, γιατί η πλήρης διερεύνηση περιστατικών αυτού του είδους απαιτεί χρόνο. Συνήθως, χρειάζεται πρώτα να αποκλειστούν άλλα αίτια φαγούρας (πχ ψώρα). Στη συνέχεια, αποκλείονται με σειρά η αλλεργία από ψύλλους (βάζοντας το κατάλληλο φάρμακο), η τροφική αλλεργία με μια δοκιμαστική χρονική περίοδο που ο σκύλος τρώει μόνο μια ειδική υποαλλεργική δίαιτα και τέλος αν ο σκύλος εξακολουθεί να ξύνεται συνήθως πρόκειται για ατοπία. Η σωστή διάγνωση του είδους της αλλεργίας και του αιτίου που οφείλεται είναι απαραίτητη για να γίνει η κατάλληλη θεραπεία. Η αλλεργία, οποιασδήποτε μορφής και αν είναι, είναι μια πάθηση που πολύ σπάνια μπορεί να θεραπευτεί οριστικά. Συνήθως συνοδεύει το σκύλο για μια ζωή. Με την κατάλληλη θεραπεία, όμως, μπορούμε να ελέγξουμε τα συμπτώματά της, και να δώσουμε στο σκύλο μια καλή ποιότητα ζωής, χωρίς ταλαιπωρία από τη φαγούρα. Οι κύριες επιλογές για τη διαχείριση των αλλεργικών σκύλων είναι: Αποφυγή του υπεύθυνου αλλεργιογόνου. Αυτό είναι το πιο εύκολο και πρακτικό, γι΄αυτό και το προτιμούμε στις περιπτώσεις που είναι εφικτό. Για παράδειγμα, στην αλλεργία από ψύλλους φροντίζουμε να βάζουμε πάντοτε τα κατάλληλα φάρμακα στο σκύλο μας και στο περιβάλλον του, ώστε να μην έχει ποτέ ψύλλους επάνω του. Στην τροφική αλλεργία, αν ξέρουμε ότι ο σκύλος μας είναι αλλεργικός πχ στο αρνί, δεν του δίνουμε ποτέ τροφή που να το περιέχει. Φάρμακα που μειώνουν τη φαγούρα. Τέτοια είναι βασικά η κορτιζόνη, τα αντιισταμινικά και τελευταία η κυκλοσπορίνη-α. Χρειάζονται στα ζώα που είναι αδύνατον να αποφύγουν τα αλλεργιογόνα, πχ σε ένα σκύλο με ατοπία που δεν μπορεί να αλλάξει περιβάλλον. Συμβουλευτείτε οπωσδήποτε τον κτηνίατρό σας, γιατί χορηγούνται με ειδικό τρόπο, ενώ μπορεί να υπάρξουν και παρενέργειες. Θεραπεία απευαισθητοποίησης: Έχει στόχο να κάνει τον οργανισμό του σκύλου να σταματήσει να αντιδρά στο αλλεργιογόνο. Είναι πολύ χρήσιμη για την περίπτωση της ατοπίας. Δεν είναι όμως πολύ διαδεδομένη μορφή θεραπείας γιατί είναι εξειδικευμένη και έχει υψηλό κόστος.
3
Η στοματική υγιεινή του σκύλου Η στοματική υγεία του σκύλου είναι ένα μάλλον παραμελημένο θέμα, ωστόσο είναι πολύ σημαντικό, για την καλή του υγεία και την καλή διαβίωσή του μαζί σας! Με την κατάλληλη προληπτική φροντίδα, τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει στο στόμα του θα είναι πραγματικά ελάχιστα. Το πιο συχνό πρόβλημα αφορά κυρίως τα σκυλάκια των μικρόσωμων φυλών, πχ Yorkshire, Maltese, Poodle κλπ. Τα σκυλάκια αυτά έχουν μια ιδιαίτερη προδιάθεση στο σχηματισμό οδοντικής τρυγίας (πέτρας) στα δόντια τους. Η πέτρα αποτελείται βασικά από άλατα, που κατακάθονται πάνω στα δόντια. Υπάρχουν πολλές αιτίες για το σχηματισμό της πέτρας. Μερικές από αυτές είναι: το είδος της τροφής που τρώει ο σκύλος, η συχνότητα με την οποία τρώει, η σύνθεση του σάλιου του, η καθιστική ζωή κλπ. Όλοι αυτοί οι παράγοντες οδηγούν στη δημιουργία οδοντικής πλάκας (μια στρώση υλικού από σάλιο, υπολείμματα τροφών και κυττάρων κλπ) πάνω στα δόντια. Μέσα στην οδοντική πλάκα ενσωματώνονται τα άλατα και δημιουργείται η πέτρα. Από την πέτρα αυτή, αρχίζει μια σειρά από προβλήματα, που μπορεί να φθάσει μέχρι και στην απώλεια των δοντιών του σκύλου. Η πέτρα δημιουργεί κατάλληλο έδαφος στο στόμα για τον πολλαπλασιασμό μικροβίων, σε υπέρμετρους αριθμούς. Αυτή η βακτηριδιακή υπερανάπτυξη προκαλεί στοματίτιδα και ουλίτιδα. Επίσης, δημιουργεί μια πολύ άσχημη οσμή στο στόμα του σκύλου, που είναι πολύ ενοχλητική. Όταν συμβεί αυτό, τα δόντια πρέπει να καθαριστούν από την πέτρα, για να υποχωρήσει η φλεγμονή. Διαφορετικά, η συνέχεια είναι άσχημη: τα μικρόβια εισχωρούν ανάμεσα στα ούλα και στα δόντια. Τα ούλα αρχίζουν να αποκολλώνται από τα δόντια, και εμφανίζεται φλεγμονή στους ιστούς που συγκρατούν το δόντι στη θέση του, δηλαδή περιοδοντίτιδα. Στη διάρκεια αυτής της πορείας, η οσμή του στόματος όλο και χειροτερεύει. Αν η κατάσταση προχωρήσει πολύ, τα δόντια χάνουν τη συγκράτησή τους, αρχίζουν να κουνιούνται και τελικά πέφτουν. Όλα αυτά αποφεύγονται πολύ εύκολα, απλώς με το να μην αφήνουμε την πέτρα να μαζεύεται στα δόντια του σκύλου μας. Πώς θα το κάνουμε; Δίνουμε τροφή στο σκύλο σε καθορισμένα γεύματα, κατά προτίμηση δύο φορές την ημέρα. Στο ενδιάμεσο των γευμάτων, το στόμα προλαβαίνει να καθαρίσει από τα υπολείμματα τροφών και την οδοντική πλάκα, και έτσι δεν υπάρχει έδαφος για σχηματισμό πέτρας. Αν ο σκύλος τρώει συνεχώς, είναι πολύ πιο εύκολο να δημιουργηθεί πέτρα στα δόντια του. Προτιμούμε να δίνουμε ξηρά τροφή. Ορισμένες εταιρείες ενσωματώνουν στις τροφές τους πρόσθετα που καθαρίζουν τα δόντια καθώς ο σκύλος τρώει. Δίνουμε στο σκύλο μας τακτικά ψεύτικα κόκαλα που καθαρίζουν τα δόντια καθώς αυτός μασουλάει και παίζει με το κόκαλό του. Αποφύγετε τα αληθινά κόκαλα, καθώς δημιουργούν αρκετά προβλήματα (από δυσκοιλιότητα μέχρι και σπάσιμο δοντιών), ενώ δεν προσφέρουν τίποτα. Βουρτσίζουμε τακτικά τα δόντια του σκύλου μας, με ειδική οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα για σκύλους. Αν τον εκπαιδεύσετε από μικρό, θα του είναι ένα πολύ ευχάριστο παιχνίδι! Οι οδοντόκρεμες σκύλων είναι ειδικές, έχουν ευχάριστη γεύση και είναι φτιαγμένες έτσι που μετά το βούρτσισμα ο σκύλος να τις καταπίνει. Ιδανικά, το βούρτσισμα των δοντιών πρέπει να γίνεται καθημερινά. Αν αυτό είναι δύσκολο, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Όλα τα παραπάνω έχουν σκοπό να καθυστερήσουν την πέτρα. Κάποια στιγμή, όμως, αυτή θα κάνει την εμφάνισή της. Όταν συμβεί αυτό, ζητήστε από τον κτηνίατρο να κάνει στο σκύλο σας καθαρισμό των δοντιών με υπέρηχο, ώστε να την απομακρύνει. Αυτό είναι μια σχετικά απλή διαδικασία, που γίνεται με γενική αναισθησία. Πραγματικά αξίζει τον κόπο να το κάνετε, γιατί το αποτέλεσμα είναι ένα καθαρό και υγιές στόμα που δεν μυρίζει, και ο σκύλος σας θα έχει τα δόντια του σε καλή κατάσταση για πολλά χρόνια.
4
Οι ωτίτιδες του σκύλου Λέγοντας ωτίτιδα εννοούμε τη φλεγμονή του αυτιού. Όταν αυτή περιορίζεται μόνο στο εξωτερικό μέρος του αυτιού, μέχρι το τύμπανο, μιλάμε για έξω ωτίτιδα. Αυτή είναι και η πιο συχνή μορφή. Αν η φλεγμονή επεκτείνεται και στο μέσο μέρος του αυτιού (πίσω από το τύμπανο) μιλάμε για μέση ωτίτιδα, ενώ η έσω ωτίτιδα αφορά το εσωτερικό μέρος του αυτιού που λέγεται λαβύρινθος. Οι έξω ωτίτιδες δεν είναι όλες ίδιες! Υπάρχουν διάφορες μορφές, και μπορεί να οφείλονται σε πάρα πολλούς παράγοντες που μπορεί να είναι: Προδιαθετικοί (κάνουν πιο εύκολη την εμφάνιση ωτίτιδας): Τέτοιοι είναι η υγρασία στο αυτί (πχ νερό μετά από το μπάνιο), οι πολλές τρίχες στο αυτί κλπ. Πρωτογενείς (προκαλούν οι ίδιοι ωτίτιδα). Τέτοιοι είναι τα ξένα σώματα (άγανα), τα παράσιτα (ψώρα των αυτιών) οι αλλεργίες (τροφική, ατοπία) κλπ. Δευτερογενείς (εμφανίζονται σε μια ήδη εγκατεστημένη ωτίτιδα): Τα μικρόβια και οι ζύμες (μια μορφή μύκητα) θεωρούνται δευτερογενείς παράγοντες, γιατί πρέπει να βρεθούν σε κατάλληλο έδαφος για να προκαλέσουν πρόβλημα. Σε ένα υγιές αυτί δεν κάνουν κακό! Πώς θα καταλάβετε ότι κάτι δεν πάει καλά στα αυτιά του σκύλου σας; Θα δείτε να βγαίνει πολύ έκκριμα, που μπορεί να μυρίζει και άσχημα. Ο σκύλος θα ξύνει τα αυτιά του επίμονα, και μπορεί να τα τινάζει συχνά. Επίσης, ψηλαφώντας τα αυτιά του θα καταλάβετε ότι πονάει. Τότε έχει έρθει η ώρα να πάτε στο γιατρό. Για τη σωστή διάγνωση μιας ωτίτιδας, σε πρώτη φάση πρέπει να γίνει μια καλή ωτοσκόπηση σε βάθος, μέχρι το τύμπανο. Αυτό είναι απόλυτα απαράιτητο, για να μπορέσει ο γιατρός να ελέγξει για ξένα σώματα, να δει μήπως το τύμπανο είναι σπασμένο και γενικά να γίνει ένας καλός έλεγχος της κατάστασης του αυτιού. Πολλές φορές αυτό ταλαιπωρεί ιδιαίτερα το σκύλο, επειδή τα αυτιά του πονάνε λόγω της ωτίτιδας. Έτσι, μπορεί να χρειαστεί να γίνει κάποιο ηρεμιστικό, ή και αναισθησία. Παίρνουμε δείγματα από το έκκριμα του αυτιού, για να εξεταστεί στο μικροσκόπιο. Αν το έκκριμα είναι πολύ, μπορεί να χρειαστεί και πλύση των αυτιών, για να είναι καθαρά και να μπορεί να γίνει θεραπεία. Στη συνέχεια, εξετάζεται το ωτικό έκκριμα στο μικροσκόπιο (παρασιτολογική και κυτταρολογική εξέταση). Εδώ μπορεί να βρεθεί η ψώρα των αυτιών, τα μικρόβια, κλπ. Επίσης, μπορούμε να δούμε το είδος του ωτικού εκκρίματος, αν δηλαδή είναι κυψελίδα (το φυσιολογικό έκκριμα του αυτιού) ή πύον. Αυτές οι εξετάσεις είναι πολύ σημαντικές, γιατί ξέροντας το είδος της ωτίτιδας, μπορούμε να δώσουμε τη σωστή θεραπεία. Η θεραπεία της ωτίτιδας είναι ανάλογη με την αιτία της , και διαφορετική κάθε φορά. Στην αγορά κυκλοφορούν αρκετά σκευάσματα που περιέχουν πολλές δραστικές ουσίες μαζί, συνήθως αντιβιοτικά μαζί με αντιμυκητιακά, αντιπαρασιτικά και κορτιζόνη. Πολλοί χορηγούν τέτοια σκευάσματα αδιακρίτως και χωρίς να έχουν προγηγηθεί οι κατάλληλες εξετάσεις, κάνοντας θεραπεία στα τυφλά. Αυτό φυσικά πολλές φορές δεν αποδίδει, και μπορεί να έχει δυσάρεστες συνέπειες για το σκύλο σας. Το σωστό είναι να γίνεται πρώτα διάγνωση, και μετά, γνωρίζοντας το πρόβλημα, να δίνουμε την κατάλληλη θεραπεία. Προληπτικά, μπορείτε να κάνετε μερικά απλά πράγματα, που θα προφυλάξουν το σκύλο σας από τη δυσάρεστη αυτή κατάσταση. Διατηρήστε τα αυτιά του καθαρά. Αν βλέπετε συσσώρευση εκκρίματος στο αυτί, χρησιμοποιήστε ένα καθαριστικό σκεύασμα για να το απομακρύνετε. Προσέχετε να μην μπαίνει νερό στο αυτί του σκύλου, πχ όταν τον κάνετε μπάνιο. Αν για κάποιο λόγω πιστεύετε ότι μπορεί να μπήκε νερό, χρησιμοποιήστε καθαριστικό σκεύασμα. Προσέχετε στη βόλτα του τα άγανα (συγκεκριμένα αγκαθάκια από αγριόχορτα, που μπαίνουν πολύ συχνά στα αυτιά), ειδικά αν ο σκύλος σας δεν έχει όρθια αυτιά. Το πιο σημαντικό: Αντιμετωπίστε την ωτίτιδα γρήγορα! Μην την αφήνετε να χρονίσει, γιατί μετά θα γίνει πολύ πιο δύσκολη!  
5
Η οστεοαρθρίτιδα του σκύλου Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια πάθηση που εμφανίζεται συχνά στους σκύλους, και μπορεί να μειώσει πολύ την ποιότητα της ζωής τους. Προσβάλλει τις αρθρώσεις και εκδηλώνεται με χρόνιο πόνο, που δυσκολεύει το περπάτημα του σκύλου. Η βλάβη εντοπίζεται βασικά στους αρθρικούς χόνδρους. Ο αρθρικός χόνδρος καλύπτει τα οστά στα σημεία που έρχονται σε επαφή μεταξύ τους, δηλαδή στις αρθρώσεις και προσφέρει εύκολη κίνηση χωρίς τριβές (δεν τρίβεται κόκαλο με κόκαλο), απορρόφηση των κραδασμών και άλλες σημαντικές λειτουργίες, που είναι απαραίτητες για την υγεία της άρθρωσης. Πώς παθαίνει βλάβη ο χόνδρος; Με πολλούς μηχανισμούς. Εκφύλιση του χόνδρου μπορεί να εμφανιστεί λόγω ηλικίας. Επίσης, όταν υπάρχει αστάθεια της άρθρωσης (πχ ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου), ή διαταραχές στη μορφή της άρθρωσης, που οδηγούν στο να ασκούνται μη φυσιολογικές δυνάμεις στον αρθρικό χόνδρο (πχ δυσπλασία του ισχίου, δυσπλασία του αγκώνα). Τέλος, οποιαδήποτε πάθηση της άρθρωσης (πχ ενδοαρθρικό κάταγμα, σηπτική αρθρίτιδα) μπορεί να καταλήξει σε οστεοαρθρίτιδα. Εκτός από τη βλάβη στους χόνδρους, όταν έχουμε οστεοαρθρίτιδα εμφανίζεται στην άρθρωση και μια σειρά από άλλες μεταβολές. Αρχίζει να παράγεται οστό γύρω από την άρθρωση (οστεόφυτα). Παρατηρείται ίνωση στους ιστούς γύρω από την άρθρωση, σκλήρυνση του οστού που καλύπτεται από τον χόνδρο, και φλεγμονή του αρθρικού θυλάκου. Όλα αυτά, βασικά καταλήγουν σε μια άρθρωση που πονάει, είναι διογκωμένη, και έχει μειωμένο εύρος κίνησης. Ανάλογα με την άρθρωση ή τις αρθρώσεις που έχουν προσβληθεί, ο σκύλος κουτσαίνει με χαρακτηριστικό τρόπο. Για τη σωστή διάγνωση της οστεοαρθρίτιδας, ο κτηνίατρος συνήθως χρειάζεται να δει το σκύλο να περπατάει, και στη συνέχεια να ψηλαφίσει τις αρθρώσεις και να τις υποβάλλει σε παθητικές κινήσεις. Μετά, συνήθως χρειάζεται να βγουν ακτινογραφίες, στις οποίες φαίνονται οι χαρακτηριστικές μεταβολές της άρθρωσης, που σημαίνουν οστεοαρθρίτιδα. Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια πάθηση που δεν γίνεται ποτέ τελείως καλά. Οι μεταβολές που έχουν συμβεί στην άρθρωση είναι οριστικές, και πρέπει πια να μάθουν ο σκύλος και ο ιδιοκτήτης να ζουν με αυτό.Για να βοηθήσει το σκύλο, ο κτηνίατρος προσπαθεί να μειώσει στο ελάχιστο τον πόνο και να κάνει την άρθρωση να λειτουργήσει όσο το δυνατόν καλύτερα, ώστε να εξασφαλίσει την καλύτερη δυνατή ποιότητα ζωής. Για να μειωθεί ο πόνος στην άρθρωση, συνήθως χρειάζεται να χορηγηθούν στο σκύλο για λίγο καιρό αντιφλεγμονώδη φάρμακα και να ξεκουραστεί. Αν ήταν άνθρωπος, θα του λέγαμε να μείνει στο κρεβάτι για λίγο καιρό. Στο σκύλο, επειδή αυτό δεν γίνεται, περιορίζουμε στο ελάχιστο την κίνηση. Ο περιορισμός της κίνησης είναι απόλυτα απαραίτητος, γιατί αλλιώς μπορεί να έχουμε τα αντίθετα αποτελέσματα! Προσέξτε πού είναι ο κίνδυνος: τα αντιφλεγμονώδη σταματούν τον πόνο στην άρθρωση. Ο σκύλος δεν αισθάνεται πια πόνο και θέλει να τρέξει και να παίξει. Πρέπει οπωσδήποτε να μην τον αφήσετε για λίγο καιρό, γιατί αλλιώς θα φορτίσει τους χόνδρους του με δυνάμεις που δεν είναι έτοιμοι να τις δεχτούν! Αν γίνει αυτό, θα υποστούν χειρότερες βλάβες! Χρειάζεται ένα χρονικό διάστημα ανάπαυσης του χόνδρου, για να μπορέσει να βελτιωθεί η κατάστασή του. Αφού περάσει η φάση αυτή και βελτιωθεί η κατάσταση, χρειάζεται ήπια άσκηση, χωρίς να φορτίζεται πολύ η άρθρωση. Ιδανική θεωρείται η κολύμβηση, γιατί ισχυροποιεί τους μυς γύρω από την άρθρωση, χωρίς να την ταλαιπωρεί με το βάρος του σκύλου. Υπάρχουν και ειδικά μηχανήματα υδροθεραπείας για σκύλους. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στο βάρος του σκύλου, το οποίο ταλαιπωρεί τις αρθρώσεις. Αν ο σκύλος σας είναι υπέρβαρος πρέπει οπωσδήποτε να χάσει βάρος. Επίσης, καλό είναι να χορηγούνται και κάποια συμπληρώματα διατροφής που φροντίζουν το χόνδρο (γλυκοζαμινογλυκάνες, θειική χονδροϊτίνη κλπ). Με τη σωστή διαχείριση της κατάστασης, ο πόνος μειώνεται και πολλοί σκύλοι έχουν μια πολύ καλή ποιότητα ζωής.
6
Τα παράσιτα του σκύλου Παράσιτο ονομάζουμε κάθε οργανισμό που ζει σε βάρος ενός άλλου που ονομάζεται ξενιστής και στη περίπτωσή μας είναι ο σκύλος. Όταν το παράσιτο ζει στην εξωτερική επιφάνεια του ξενιστή (σκύλου) λέγεται εξωπαράσιτο, ενώ αν ζει μέσα στο σώμα του λέγεται ενδοπαράσιτο. Τα ενδοπαράσιτα του σκύλου είναι πάρα πολλά και ανήκουν σε διαφορετικά είδη. Πολλά από αυτά έχουν τη μορφή σκουληκιών, που ζουν κυρίως μέσα στο έντερό γι αυτό ονομάζονται εντερικά παράσιτα. Αν βρεθούν σε μεγάλο αριθμό μπορεί να προκαλέσουν διάφορα συμπτώματα με κυριότερο τη διάρροια. Ο εχινόκοκκος είναι ένα από τα εντερικά παράσιτα, που μπορεί να μεταδοθεί και στον άνθρωπο. Ο κύριος τρόπος μετάδοσης είναι όταν τρώμε άπλυτα λαχανικά και χόρτα που έχουν μολυνθεί από κόπρανα μολυσμένου σκύλου. Για την πρόληψη των ενδοπαρασιτώσεων πρέπει να δίνουμε στο σκύλο χάπια (ανθελμινθικά) σε τακτικά χρονικά διαστήματα. Τα εξωπαράσιτα του σκύλου βασικά είναι οι ψύλλοι και τα τσιμπούρια. Στη χώρα μας και τα δύο βρίσκονται σε... αφθονία, και έτσι είναι πραγματικά πολύ εύκολο να βρεθούν και στο σκύλο μας. Αρκεί μια βόλτα σε χώματα, χόρτα κλπ χωρίς την κατάλληλη προφύλαξη! Τα παράσιτα αυτά είναι σαφώς περισσότερα τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες του χρόνου, αλλά υπάρχουν και τους υπόλοιπους. Μπορεί να προσβάλλουν και τον άνθρωπο. Εκτός από την προφανή ενόχληση που προκαλούν στο σκύλο, μπορεί να του δημιουργήσουν και επιπρόσθετα προβλήματα, όπως η μετάδοση της ερλιχίωσης (από τσιμπούρια) ή η πρόκληση αλλεργικής δερματίτιδας από ψύλλους. Η προφύλαξη του σκύλου από τα εξωπαράσιτα θεωρείται μια από τις βασικές φροντίδες. Υπάρχουν πολλά φάρμακα για το σκοπό αυτό, που είναι σε μορφή αμπούλας ( spot - on ), spray , περιλαιμίου κλπ. Τα καλύτερα είναι αυτά που έχουν μακρά διάρκεια δράσης επάνω στο σκύλο, και έτσι τον προστατεύουν συνεχώς. Συνήθως, προτιμούμε να χρησιμοποιούμε τέτοια φάρμακα ανά τακτικά χρονικά διαστήματα για να μη βρούμε ποτέ παράσιτα πάνω στο σκύλο μας. Τέλος, είναι πολύ σημαντική η προφύλαξη του σκύλου από τις σκνίπες, γιατί με τα τσιμπήματά τους μεταδίδεται η λεϊσμανίωση (καλα-αζάρ). Υπάρχουν εντομοαπωθητικά για το σκύλο σε μορφή περιλαιμίου, spray, spot-on κλπ. Επίσης, καλό είναι να χρησιμοποιούμε εντομοαπωθητικά και στο περιβάλλον του σκύλου (φιδάκια, ταμπλέτες κλπ) και να περιορίζουμε το σκύλο μέσα στο σπίτι κυρίως τις νυχτερινές ώρες. Κανένα από αυτά τα μέτρα, όμως, δεν προσφέρει απόλυτη προσταστία. Γι΄αυτό καλό είναι να γίνεται ανά εξάμηνο εξέταση αίματος από κτηνίατρο, ώστε να ανιχνευθεί έγκαιρα μια πιθανή προσβολή.  
7
Πρόγραμμα προληπτικής ιατρικής στο σκύλο 1. Εμβολιασμοί: επαναλαμβάνονται μία φορά το χρόνο. Οι περισσότεροι κτηνίατροι χρησιμοποιούν πολυδύναμα εμβόλια, που σημαίνει ότι σε κάθε ένεση υπάρχουν εμβόλια για πολλά νοσήματα. Το εμβολιακό πρόγραμμα δεν είναι απόλυτα ίδιο κάθε φορά. Μπορεί να αλλάζει ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της περιοχής ή του τρόπου διαβίωσης του ζώου, την προτίμηση του κτηνιάτρου κλπ. Το κάθε εμβόλιο πρέπει να επαναλαμβάνεται τακτικά, συνήθως μία φορά το χρόνο. 2. Ενδοπαρασιτοκτόνα: για τα παράσιτα του εντέρου, και κυρίως τον εχινόκοκκο. Συνήθως χορηγούνται χάπια, μία φορά κάθε τρεις μήνες προληπτικά, ώστε να είμαστε σίγουροι ότι ο σκύλος είναι πάντα απαλλαγμένος από παράσιτα. Κάποια από τα παράσιτα αυτά, κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορεί να γίνουν επικίνδυνα και για τον άνθρωπο. Με το σωστό πρόγραμμα προληπτικής αποπαρασίτωσης δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, ούτε για σας αλλά ούτε και για το σκύλο. 3. Εξωπαρασιτοκτόνα: για τους ψύλλους, τα τσιμπούρια και άλλα εξωπαράσιτα. Χρησιμοποιούμε συνήθως φάρμακα που έχουν μεγάλη διάρκεια δράσης επάνω στο σκύλο. Συνήθως είναι σε μορφή αμπούλας ( spot - on ). Είναι προτιμότερα, γιατί τον προστατεύουν συνεχώς. Μην περιμένετε να δείτε τσιμπούρια και ψύλλους πάνω στο σκύλο, κάντε προληπτική αγωγή για να μην τα δείτε! Έτσι τον προστατεύετε από αρρώστιες όπως η ερλιχίωση (μεταδίδεται με τσιμπούρια) ή η αλλεργική δερματίτιδα από ψύλλους. Και βέβαια, αν ο σκύλος μπαίνει στο σπίτι, δεν θα σας φέρει… ανεπιθύμητους επισκέπτες! 4. Πρόληψη της λεϊσμανίωσης (καλα – αζάρ): μπορεί να σώσει το σκύλο σας! α. Τακτική εξέταση αίματος προληπτικά, μία φορά κάθε έξι μήνες (τέλος άνοιξης και τέλος φθινοπώρου). Έτσι θα γνωρίζετε έγκαιρα αν ο σκύλος σας έχει προσβληθεί από το νόσημα πολύ πριν παρουσιάσει συμπτώματα, και θα υπάρχουν πολλά περιθώρια δράσης. β. Πρόληψη των τσιμπημάτων των σκνιπών. Περιορίστε το σκύλο σε εσωτερικό χώρο τις νυχτερινές ώρες. Χχρησιμοποιήστε εντομοαπωθητικά περιβάλλοντος (φιδάκια, ταμπλέτες κλπ). Εφαρμόστε εντομοαπωθητικά στο σκύλο σας (περιλαίμια, spray ). 5. Στοματική υγιεινή: μην την ξεχνάτε! Στα δόντια του σκύλου μπορεί να συσσωρευτεί οδοντική τρυγία (πέτρα) , όπως ακριβώς και στον άνθρωπο. Εξαιτίας της πέτρας αυτής, ο σκύλος μπορεί να πάθει περιοδοντίτιδα, ή ακόμη να χάσει και τα δόντια του. Μερικές συμβουλές για να την αποφύγετε: Προτιμάτε να δίνετε τροφή σε καθορισμένες ώρες (δύο γεύματα την ημέρα) και όχι συνεχώς. Δίνετε τακτικά στο σκύλο σας μασητικά προϊόντα καθαρισμού δοντιών (ψεύτικα κόκκαλα κλπ). Αποφύγετε τα αληθινά κόκκαλα, γιατί μπορεί να του προκαλέσουν προβλήματα. Βουρτσίστε του τα δόντια, με τις ειδικές οδοντόκρεμες και οδοντόβουρτσες σκύλων. Όταν παρατηρήσετε συσσώρευση οδοντικής τρυγίας (πέτρας) στα δόντια του ζητήστε καθαρισμό δοντιών με υπερήχους . 6. Και όταν μεγαλώσει; Όταν περάσει τα 8 – 10 χρόνια σε ηλικία, καλό είναι να γίνονται ορισμένες προληπτικές εξετάσεις αίματος, ακτινογραφίες κλπ, ώστε να ανιχνεύονται και να αντιμετωπίζονται έγκαιρα κάποια προβλήματα που εμφανίζονται συχνά σε αυτές τις ηλικίες. Πρέπει οπωσδήποτε να μην τον αφήσετε για λίγο καιρό, γιατί αλλιώς θα φορτίσει τους χόνδρους του με δυνάμεις που δεν είναι έτοιμοι να τις δεχτούν! Αν γίνει αυτό, θα υποστούν χειρότερες βλάβες! Χρειάζεται ένα χρονικό διάστημα ανάπαυσης του χόνδρου, για να μπορέσει να βελτιωθεί η κατάστασή του.
8
Ο βήχας του σκύλου Ο σκύλος σας βήχει! Αυτό είναι ένα σύμπτωμα που μπορεί να μη σημαίνει τίποτα το σοβαρό, μπορεί, όμως και να σας βάλει σε περιπέτειες. Παρακάτω θα βρείτε μερικές γενικές πληροφορίες για το βήχα και που μπορεί να οφείλεται. Το πρώτο που πρέπει να πούμε είναι ότι ο βήχας είναι απλά ένα σύμπτωμα. Από μόνο του ένα σύμπτωμα δεν οδηγεί σε διάγνωση, δηλαδή βλέποντας απλά το σκύλο να βήχει δεν μπορούμε να ξέρουμε και ποιο είναι το πρόβλημά του. Οι ασθένειες που μπορεί να εκδηλωθούν με βήχα είναι πάρα πολλές. Αν προσπαθούσαμε απλά να τις απαριθμήσουμε, θα ξεπερνούσαμε κατά πολύ το χώρο αυτής της σελίδας. Γενικά, ο βήχας μπορεί να οφείλεται σε πρόβλημα στο αναπνευστικό σύστημα (στην τραχεία, τους βρόγχους ή τους πνεύμονες), ή και σε καρδιολογικό πρόβλημα. Μια προσεκτική κλινική εξέταση, με ακρόαση των πνευμόνων και της καρδιάς συνήθως μπορεί να κατευθύνει το γιατρό προς μία από τις δύο αυτές κατευθύνσεις. Για να γίνει, πάντως, πλήρης και σωστή διερεύνηση του περιστατικού χρειάζεται σχεδόν πάντα να γίνει ακτινογραφία θώρακα, στην οποία φαίνονται οι πνεύμονες και η καρδιά, γι΄αυτό και βοηθά πολύ το γιατρό να κάνει διάγνωση. Πολλές φορές, η ακτινογραφία χρειάζεται να συμπληρωθεί και με εξετάσεις αίματος, υπέρηχο της καρδιάς, παρασιτολογικές εξετάσεις ή και βρογχοσκόπηση, προκειμένου να αποκαλυφθεί το αίτιο του βήχα. Μερικά συνηθισμένα νοσήματα που προκαλούν βήχα: Λοιμώδης τραχειοβρογχίτιδα ( kennel cough): εμφανίζεται συνήθως σε σκυλιά που συγχρωτίζονται με πολλούς άλλους σκύλους, πχ σε εκθέσεις σκύλων! Οφείλεται σε λοιμογόνους παράγοντες, όπως το μικρόβιο Bordetella bronchiseptica, αλλά και ιούς κλπ. Χαρακτηρίζεται από πολύ έντονο βήχα, που ταλαιπωρεί το σκύλο, χωρίς, όμως, να επηρεάζει την όρεξη και τη διάθεσή του. Με την κατάλληλη θεραπεία περνάει εύκολα, συνήθως μέσα σε μια εβδομάδα. Για το νόσημα αυτό υπάρχουν και εμβόλια, τα οποία προστατεύουν αρκετά καλά το σκύλο. Collapsus της τραχείας: εμφανίζεται σε μικρόσωμα σκυλάκια, πχ Yorkshire terrier. Χαρακτηριστικά του είναι ότι τα ζώα βήχουν σε στιγμές έντασης ή αναταραχής (πχ όταν βλέπουν το φαγητό τους, ή ενθουσιάζονται που θα πάνε βόλτα), ενώ δεν βήχουν όταν κουράζονται, δηλ. στην ίδια τη βόλτα. Ο βήχας αυτός είναι πολύ ξηρός και ακούγεται έντονα, σαν κρώξιμο χήνας. Η διάγνωση συνήθως γίνεται με ακτινογραφία θώρακα-τραχήλου, ή με ενδοσκόπηση της τραχείας. Θεραπευτικά, γίνεται προσπάθεια να περιοριστεί ο βήχας, με χορήγηση των κατάλληλων φαρμάκων (αντιφλεγμονωδών, αντιβηχικών). Σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Επίσης, βοηθά πολύ και ο καθαρισμός των δοντιών του. Αλλεργική βρογχίτιδα: όπως λέει και το όνομά της, οφείλεται σε αλλεργική αντίδραση σε αντιγόνα του περιβάλλοντος, όπως πχ καπνός τσιγάρου, σκόνη γύρη φυτών κλπ. Μοιάζει δηλαδή, με το βρογχικό άσθμα του ανθρώπου. Η θεραπεία είναι δύσκολη, και εστιάζεται κυρίως στο να βήχει ο σκύλος όσο το δυνατόν λιγότερο. Καρδιακή ανεπάρκεια: εδώ ο βήχας οφείλεται στην αδυναμία της καρδιάς να κυκλοφορήσει σωστά το αίμα στους πνεύμονες, με αποτέλεσμα να μαζεύεται υγρό μέσα τους, ή στην πίεση των βρόγχων από την διογκωμένη καρδιά. Συνηθισμένες περιπτώσεις είναι η ανεπάρκεια των βαλβίδων στα μικρόσωμα σκυλάκια και η ανεπάρκεια του μυοκαρδίου στους μεγαλόσωμους σκύλους. Θεραπεία επιτυγχάνεται μόνο με ρύθμιση της καρδιακής ανεπάρκειας. Νεοπλάσματα των πνευμόνων: αυτή είναι μάλλον η χειρότερη περίπτωση. Ο βήχας μπορεί και να οφείλεται στην ύπαρξη νεοπλάσματος στους πνεύμονες, είτε από μετάσταση (προέρχεται από άλλο σημείο στον οργανισμό), είτε πρωτογενώς. Εδώ έχουμε να κάνουμε, δυστυχώς, με καταστάσεις που συνήθως είναι πολύ σοβαρές. Η βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε, συνήθως είναι μικρή.
9
ΔΥΣΠΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΙΣΧΙΟΥ Τι είναι η δυσπλασία του ισχίου ; Η δυσπλασία του ισχίου είναι μία πάθηση που χαρακτηρίζεται από μη φυσιολογική ανάπτυξη της άρθρωσης του ισχίου. Συνήθως προσβάλλονται και τα δυο ισχία, αλλά τα κλινικά συμπτώματα είναι πιο έντονα στο ένα άκρο. Η πάθηση οφείλεται στη  χαλάρωση των μυών και των συνδέσμων που περιβάλλουν την άρθρωση. Συνέπεια της χαλάρωσης είναι η αστάθεια της άρθρωσης που οδηγεί σε υπεξάρθρημα. Με την πάροδο του χρόνου η άρθρωση παραμορφώνεται και εμφανίζονται αλλοιώσεις οστεοαρθρίτιδας.                                          Εικόνα 1: Φυσιολογικές αρθρώσεις των ισχίων (Labrador retriever 16 μηνών)                                           Εικόνα 2: Βαριά δυσπλασία των ισχίων με υπεξάρθρημα (German shepherd 12 μηνών)   Εικόνα 3 : Δυσπλασία των ισχίων με αλλοιώσεις οστεοαρθρίτιδας (G. Shepherd 8 ετών) Η δυσπλασία του ισχίου παρατηρείται βασικά σε μεγαλόσωμες φυλές σκύλων που έχουν  σωματικό βάρος μεγαλύτερο από 15 Kgr κατά την ενηλικίωσή τους.  Σπάνια, η  πάθηση αναφέρεται σε μικρόσωμες φυλές σκύλων και σε γάτες. Η δυσπλασία του ισχίου είναι κληρονομική πάθηση που μεταβιβάζεται με ειδικό γονίδιο. Σε όλους τους σκύλους  μεσαίων, μεγάλων και γιγαντόσωμων φυλών προτείνεται να γίνεται ορθοπεδική  και ακτινολογική εξέταση στην ηλικία των 6 μηνών.  Οι ακτινογραφίες θα πρέπει να ελέγχονται από ειδικό ορθοπεδικό ή ακτινολόγο κτηνίατρο. Τα κύρια συμπτώματα στα αρχικά στάδια της νόσου είναι η πρωινή δυσκαμψία, η αργή ανέγερση από τη θέση καθίσματος, η απροθυμία για άσκηση, το τρέξιμο σαν κουνέλι (τα δύο οπίσθια άκρα κινούνται ταυτόχρονα προς τα εμπρός και πίσω) και η απροθυμία ανέγερσης στα οπίσθια άκρα. Συμπτώματα έντονης χωλότητας και πόνου  μπορεί να μην εμφανισθούν μέχρι ο σκύλος να γίνει μεσήλικας. Ποια είναι η θεραπεία; Αν ο βαθμός της δυσπλασίας είναι μικρός και η πάθηση δεν συνοδεύεται από πόνο και χωλότητα μπορεί να εφαρμοσθεί συντηρητική θεραπεία. Η συντηρητική θεραπεία συνίσταται στη μείωση του σωματικού βάρους, τη προγραμματισμένη άσκηση, τη χορήγηση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων και τον εμπλουτισμό της τροφής με συμπληρώματα που μπορεί να βοηθούν τη διατήρηση της ακεραιότητας των αρθρικών χόνδρων. Η οριστική θεραπεία είναι χειρουργική. Οι χειρουργικές επιλογές για την θεραπεία της δυσπλασίας είναι δύο. Σε σκύλους νεαρής ηλικίας (6-12 μηνών) που δεν έχουν αλλοιώσεις αρθρίτιδας μπορεί να γίνει χειρουργική επέμβαση με σκοπό την αποκατάσταση της ανατομίας της πυέλου χωρίς να γίνει καμία επέμβαση στις αρθρώσεις των ισχίων. Η χειρουργική αυτή τεχνική ονομάζεται τριπλή πυελική οστεοτομία. Σε βαρύτερες μορφές δυσπλασίας ή σε σκύλους μεγαλύτερης ηλικίας η χειρουργική επέμβαση επιλογής είναι η ολική αντικατάσταση του ισχίου. Δεν συνιστάται η εκτομή της κεφαλής του μηριαίου σε σκύλους με δυσπλασία του ισχίου.

IATΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

από τον Dr. Τ. Δανούρδη, Κτηνίατρο M.R.C.V.S.